woensdag

Toch niet alles kwijt

Dank je wel Project-Archive voor het zonder mijn weten automatisch backuppen van mijn Premiere project.
Er zit ergens een fout in het programma dat als ik mijn project save hij soms ineens alle links kwijt is met de fagmenten of te wel al mijn werk kwijt is.
Ik had het alleen iets eerder moeten weten dan had ik niet steeds opnieuw hoeven te beginnen.

maandag

Samenvoegen


klik op de afbeelding om deze te vergroten

donderdag

en dan heb je een beeld






maar hoe vind je de woorden om het te omschrijven

Verandering

En dan op het laatste moment zie ik het weer anders,
heb ik meer tijd nodig voor het onderwerp en onderzoek en zie ik dat de 2 manieren misschien best als een manier kunnen samen gaan.
Het onderzoek krijgt daarom van mij meer tijd en daarbinnen wil ik mij er tegelijkertijd op richten om de 2 manierern tot een te maken.
Mijn manier van werken.
Het gesprek voor BPV met Mels heeft hier ook een invloed op gehad en heeft tegelijker tijd verwarrend en verduidelijkened gewerkt.
Maar na een week te zijn ingedaald is het weer wat helderder geworden en ga ik door mijn manier te ontdekken dit jaar.

zondag

fase S



Denken te weten wat je doet en het dan weer kwijt zijn.

De laatste weken ben ik voor mijn gevoel telkens een klein stapje dichterbij gekomen terwijl ik tussendoor ook grote stappen achteruit heb gezet. Alles leek zo logisch maar dan ontdek je iets nieuws en moet je weer opzoek.
Eigenlijk is het opzoek zijn ook een leuke bezigheid het werkt verfrissend en is spannend.

donderdag

woensdag

de laatste veranderingen.

Meer verhaal in het geheel breng kan ik doen door een tekst te gebruiken maar een verhaal in beeld is nooit mijn bedoeling geweest het gaat puur om het gevoel dat je krijgt als je de film ziet en ik hoop dat dit gevoel ook nog versterkt wordt door de ruimte.
De tekst wil ik wel gebruiken maar ik merk dat ik het daarmee al snel te zwaar vind worden dus is het van belang dat ik daar een goede niet te sentimentele oplossing voor vind.
Het ritme klopt niet en ik hoop dat ik het nog kloppend krijg dat kost tijd en is een kwestie van iedere dag kleine aanpassingen doen, tenminste dan zie ik pas of het verbeterd.
dus voorlopig nog geen vakantie, ik ga nog een paar weken in het zelfde ritme door.

donderdag

Het is een gevoel

ik ben teminste bezig zullen we maar zeggen,

ik kan vast zitten en niks meer doen
maar ik kan ook gewoon wat gaan doen
dus doen we dat maar.
Het is een andere manier van kijken
een andere manier van werken
maar wel verfrissend

Ik zocht de uitgang

maar toen ik buiten was
kon ik nog steeds niet ademen.

woensdag

Helaas

Een ontmoeting van 2 mensen die 40 jaar geleden in de zelfde goep woonde op het Astma Centrum Schoondonck. De ontmoeting in een lege kale ruimte die ooit hun huis geweest was.

Helaas was het enthousiasme niet echt oprecht en ging het er een van die heren er voornamelijk over om toegang te krijgen tot zijn jeugd herinnering, het gebouw van AC Schoondonck.
Dit is niet meer mogelijk omdat men is begonnen met dat deel van de klokkenberg te slopen.
Dus werkt deze meneer niet meer mee.

Helaas
Opnieuw beginnen

zondag

herrineringen

Niet afdwalen nu, herinneringen willen we hebben.De foto's die u kent hoef ik niet te beschrijven , daarbij kent u de verhalen.Geen van die foto's laat zien wat ik aan schaduwkanten beschreven heb.Was u dat ook al opgevallen ? Hoe fotografeer je eenzaamheid onder 14 jonge kinderen? Het vakantiekamp, de Olympische spelen. De schoolklassen met de hoge schuiframen, achter de slaapzalen.Het keten. Hard een deur dichtgooien en Meccano op de grond gooien omdat dat net zo klonk als brekend glas, zodat de Juf nijdig aangerend kwam.De ene juf die lief was en die andere die jou altijd moest hebben.De ene juf die op de rand van je bed kwam zitten, midden in de nacht als je hijgend en puffend naar adem zocht. De stilte van de hoge zalen, slechts onderbroken door gepiep, gedraai. Die kwam ze 2 Euphylline-tabletjes brengen.. en een aai over de bol.

Stukje uit het verhaal van Ton Bongers

woensdag

spannend

Hoe zou ik reageren als ik een email kreeg met de vraag of iemand mij mag fotograferen.
Ik denk dat ik nee zou zeggen, maar als ik terug denk heb ik al wel eens ja gezegt tegen een eindexamen project van iemand. Dus is het misschien wel normaal om ja te zeggen of tref ik toevallig aardige mensen. Het blijft altijd spannend maar ja als het nodig is doe je het gewoon

zondag

zaterdag 28-04




Het gebouw

Het gebouw de klokkenberg geeft mij een beklemmend gevoel
Ik denk dat het niet alleen een gevoel is maar ook fysiek aanwezig is.

Misschien ook vandaar dat ik kwam bij de astma patiƫntjes van astmacentrum-schoondonck. Als ik de verhalen lees was het naast ziekenhuis ook bijna een soort van internaat waar heel gezond geleefd werd maar waar ook ruimte was om als kind op te groeien. De verhalen lijken voor mij bijna op de verhalen die mijn vader verteld of zijn kostschool periode.
Je leest in die verhalen wel over de gezondheidsproblemen en wat ze moesten doen aan sport en medicijnen. Maar ik heb tot dus ver niks kunnen vinden over bijvoorbeeld een astma aanval zelf. Wel zie je op sommige foto’s op de achtergrond iemand met een inhaler maar nooit op de voorgrond. Wel als je in de fotogalerie van het ziekenhuis komt maar niet bij de kinderen.



de zustes van de klokkenberg



De zusters uit veghel die van 1955 tot 1969 de klokkenberg beheerde en ook de verpleging onder hun hoede hadden (foto uit stads archief breda)

vrijdag

de klokkenberg

Het Medisch Centrum de Klokkenberg is een in 1953 in Breda opgericht sanatorium voor tbc-patiƫnten aan de Galderseweg, met uitzicht over het Mastbos en het Markdal. Nadat het aantal patiƫnten terugliep, werden de activiteiten van De Klokkenberg verbreed. Er werden nieuwe afdelingen toegevoegd, zoals de thoraxkliniek (hartchirurgie), de long- en astmakliniek, allergologie en immunologie en een kliniek voor de behandeling van epileptische patiƫnten (Hans Bergerkliniek). Ook had de Klokkenberg een afdeling voor Kinder- en Jeugdpsychologie.
In de jaren '90 raakt het centrum steeds verder in de problemen. De Klokkenberg heeft te lijden onder de schaalvergroting in de Medische Zorg, maar ook aan voortdurende interne conflicten, vooral bij de thoraxafdeling. Dit leidde ertoe dat in 1997 de thoraxkliniek wordt ondergebracht bij het toenmalige Ignatiusziekenhuis aan de Molengracht in Breda. De overige afdelingen bleven zelfstandig voortbestaan totdat in december 2001 De Klokkenberg geheel werd ontmanteld. De long- en astmakliniek werd ondergebracht bij het revalidatiecentrum, de GGZ nam de afdeling jeugdpsychiatrie over en de afdeling allergologie en immunologie werd ondergebracht bij het Amphia Ziekenhuis. Alleen de Hans Bergerkliniek bleef zelfstandig doorbestaan onder een nieuwe stichting. Deze kliniek is nog lange tijd gevestigd aan de Galderseweg, maar verhuist in mei 2006 naar nieuwbouw nabij de Oosterhoutse vestiging van het Amphia- ziekenhuis.

bron. wikipedia

zondag

woensdag

SMS






zondag

spread


woensdag

alles ligt voor het oprapen


Het lijkt allemaal zo logisch als ze zeggen wat je kan verbeteren maar je moet het wel zien en dat gaat langzaam. Eigelijk is het allemaal heel simpel en gewoon goed kijken, als je weet waar je naar kijkt natuurlijk.

Het is zeker leerzaam om te leren zo een verhaal te vertellen en te gaan kijken hoe een ander het leest, jij kent het verhaal nu wel.

vrijdag

het valt vies tegen

Indesign is lastig, de basis van de afbeelding en tekst plaatsen lukt nog wel maar verder, er gebeuren teveel dingen waar ik niet de hand in heb.
Daarbij is het vormgeven moeilijk het tijdschrift heeft voor mij geen duidelijk stramien en ik kan dus alle kanten op, helaas.

woensdag

gelukkig kunnen de kinderen het niet lezen


straattaal

Straattaal is een taal van opgroeiende kinderen die buitenspelen, kletsen en kattekwaad uithalen. Dat zijn toevallig wel de gelukkigste kinderen van de 21 meest welvarende landen.
Af en toe gaat er wat mis op straat loopt er iets uit de hand of gaat er wat stuk maar de jeugd van tegenwoordig is dus eigenlijk best wel gelukkig.
Ze hebben de straat nodig om los te komen en om even niet in de gaten gehouden te worden. Het is een proces dat een stuk overzichtelijker is als het web en gaat er wat fout dan ben je zo weer thuis. je gaat er een groep vormen, een identiteit onwikkelen. je kan je lekker af zetten tegen alles wat zeker is of gewoon even een balletje trappen.

de straat

donderdag

De straat van de week


Vroeger was het gewoon een grote parkeer plaats nu is het een plein waar veel mensen samenkomen.

eindelijk begrijp ik het

Ik denk dat dit de eerste keer is dat ik zo duidelijk zie wat ik aan het doen ben en ik kan wel zeggen dat het daardoor ook extra frustrerend is dat het niet allemaal wil lukken.
Ik merkte aan het begin van deze periode dat ik iets wilde doen met mensen uit mijn naasten omgeving mensen met wie ik me verbonden voelde. Ik kon alleen niet tot een onderwerp komen waar ik echt blij mee was. Alles werd na 2 minuten alweer van tafel geschoven.
Uiteindelijk ben ik gewoon begonnen naar iets waar ik wel een interesse voor had. Koelkasten maar alleen de koelkasten hadden het toch ook niet helemaal
Zo ben ik vanuit de koelkasten toch weer terug gekomen bij de mensen en wel de mensen met wie ik een koelkast heb gedeeld. Ik ben begonnen met het verbinden van de mensen met een herinnering aan iets uit een koelkast. De mensen en de dingen in de koelkast ben ik gaan fotograferen en alle koelkasten waar ik de afgelopen periode ben geweest. Ik merk dat ik nog steeds moeite heb met het gewoon voor iemand gaan staan en gaan fotograferen. Nu ben ik tegenover de mensen aan tafel gaan zitten en hebben we gewoon zitten kletsen maar dan met een camera er tussen. Dat was wel een manier die voor mij werkt want het is ook voor de mensen op een gegeven moment wat normaler. En het samen met mensen eten en drinken is ook de link die ik heb met de koelkasten.

woensdag

waarom?

Toen Karin de laatste schooldag van het mooie 2006 vroeg waarom ik de combinaties maakt met de mensen en de dingen uit de koelkast, had ik geen direct antwoord klaar. Toen we in de auto naar huis zaten wist ik het wel.
De mensen die ik tot dus ver heb gefotografeerd zijn allemaal mensen met wie ik een koelkast heb gedeeld. En de combinatie van peter en het pak spek was ook te verklaren door aan alle gebakken eieren met spek te denken die ik toen hij ze maakte nog mocht hebben. Nu ben ik tot de conclusie gekomen dat ik de mensen ga portretteren met wie ik een koelkast heb gedeeld, en die te combineren met iets uit hun koelkast wat me aan een speciaal moment doet denken.