Niet afdwalen nu, herinneringen willen we hebben.De foto's die u kent hoef ik niet te beschrijven , daarbij kent u de verhalen.Geen van die foto's laat zien wat ik aan schaduwkanten beschreven heb.Was u dat ook al opgevallen ? Hoe fotografeer je eenzaamheid onder 14 jonge kinderen? Het vakantiekamp, de Olympische spelen. De schoolklassen met de hoge schuiframen, achter de slaapzalen.Het keten. Hard een deur dichtgooien en Meccano op de grond gooien omdat dat net zo klonk als brekend glas, zodat de Juf nijdig aangerend kwam.De ene juf die lief was en die andere die jou altijd moest hebben.De ene juf die op de rand van je bed kwam zitten, midden in de nacht als je hijgend en puffend naar adem zocht. De stilte van de hoge zalen, slechts onderbroken door gepiep, gedraai. Die kwam ze 2 Euphylline-tabletjes brengen.. en een aai over de bol.
Stukje uit het verhaal van Ton Bongers
Geen opmerkingen:
Een reactie posten